Ik heb ooit gehoord van een dokter, ik weet nu niet of het een Belg of een buitenlander was, die rondging naar scholen en universiteiten, en spreekbeurten gaf over veilig verkeer. Als illustratiemateriaal had hij de meest shocquerende foto’s van zijn eigen spoedafdeling geplukt. Dat kan helpen denk ik, hoewel zoiets niet eeuwig blijft hangen…

Zo heb ik zelf enkele vrienden die in oktober een auto-ongeluk hadden, door hun fout (te snel, en te wijd door een bocht gegaan, en frontaal op een andere auto gebotst). Er was veel schade aan de auto’s, maar de lichamelijke schade bleef gelukkig beperkt (Een blauw oog, een gekneusde vinger, een paar gebroken tenen en dat verdeeld over 4 inzittenden). Iedereen was ferm verschoten na dat ongeluk, en zei van “ja, tis mss goed dat we dat hebben gehad, we gaan nu iets voorzichtiger zijn in het verkeer”, maar na enkele maanden is zo’n voorval vergeten, en rij je weer zoals vroeger.

Wat er precies moet veranderen weet ik niet, maar ik ben het met je eens dat er iets moet veranderen. Alleen zou ik als “Mattijs Leterme” niet weten waar ik zou moeten beginnen.

Nu heb ik nog één vraagje, stel je nu eens in de schoenen van één of andere politicus, stel nu dat je Ronny Leterme bent. Wat zou jij dan doen om het probleem van dodehoekongevallen te voorkomen?

Je zegt het zelf al: er gebeuren er zoveel, dat de mensen het gaan ‘normaal’ vinden, en het de moeite niet echt meer is om in de krant op te nemen. Dat noem ik het probleem, en dat weerspiegeld juist EXACT de maatschappij, want de media speelt er maar op in (omdat ze er geld mee moeten verdienen).

De media voelt toch beter aan dan de meesten onder ons hoeveel doden er dagelijks/maandelijks/jaarlijks in het (vb) het verkeer zijn. Waarom grijpen ze de kans niet om hun publiek (dat toch wel uit honderdduizenden lezers bestaat) erop te wijzen wat er elke dag gaande is. Ik bedoel: dat publiek is in dit voorbeeld 99% doelgroep van de boodschap!

Maar nee, we zullen beter paparazzi foto’s van een wenende Paris Hilton publiceren, die in feite niemand echt interesseren, en puur technisch gezien niet eens onze zaken zijn. Of laten we gewoon een artikel over een overleden voetbalster publiceren nu hij toch dood is, en iedereen eindelijk zijn naam kent.

Hierover kunnen we eeuwig blijven discussiëren, maar ik blijf bij mijn punt. De huidige maatschappij blijft teveel op haar luieren rusten, en kijkt maar toe hoe dergelijke dingen gebeuren.

Een laatste aanmerking die ik wil maken om nog maar eens mijn interpretatie te verduidelijken: Dat meisje is nu dood in een ongeval waarvan de gevaar al zolang gekend is. De bestuurder is wel of niet schuldig omdat hij niet voortdurend in de spiegel keek, dat laat ik in het midden. Iemand zal toch verantwoordelijk gesteld moeten worden, er zal toch IETS ondernomen moeten worden om dat soort ongevallen te kunnen voorkomen? Zou jij als vader van een overleden dochter kunnen aanzien hoe de overheid (en maatschappij) dit ‘het zoveelste’ ongeluk noemt en niets onderneemt? Hoe de maatschappij letterlijk ‘onverschillig’ bij de dood van je kind staat (want dat is wat blijkt uit de houding van de media die zich op de stervoetballer richten omdat mensen ‘die man kennen’)?

Versta je waar ik naartoe wil?
Daarom mijn verwijt: Er is iets goed fout met de mentaliteit in de huidige maatschappij.

Ik heb geen zus, toevallig ook geen 16, maar ik heb wel enkele goede, en zelfs enkele zeer goede vriendinnen in die leeftijd, en ik weet zeker hoe ik me zou voelen als er iets met hen zou gebeuren.

Wat ik probeer te zeggen is dat kranten nu éénmaal niet van elk ongeluk een paginagroot artikel maken, want dan moeten ze dat ook doen voor ander nieuws, als je dat doet, dan wordt een papieren krant geen krant meer, maar is het iedere dag een boek.

Als je ietsje verder zou lezen zou je zien staan “wat niet wil zeggen dat ik probeer goed te spreken wat ze doen”, en dat doe ik nog steeds niet. Ik vind het fout dat ze van het “voetballersongeluk” wel een paginagroot artikel maken, ik vind het niet fout dat ze van het ongeluk van een meisje van 16 GEEN paginagroot artikel maken.

Heel eerlijk gezegd intereseert het mij trouwens niet wat de Media doet, de media is volgens mij niet echt een weerspiegeling van de maatschappij, en als ik zou sterven in een ongeluk zou ik dat liever niet in de krant zien staan, niet als ik een meisje van 16 was, maar ook niet als ik een stervoetballer was…

Heb je een zus? Toevallig 16?
Stel dat zij gisteren omgekomen zou zijn in dat ongeluk: Hoe zou jij je voelen als familielid als je leest dat ‘de dood van dat meisje niet spectaculair genoeg is’?

Een volwassen man die zichzelf door roekeloos rijgedrag dood rijdt is ook geen uitzondering op de regel hoor.

En je versterkt mijn punt alleen nog meer door het volgende te zeggen:
“Sinds toen zijn er al zoveel dodehoekongelukken geweest dat “het publiek” zich daar niet meer voor interesseert”
Hoe kan de dood van een 16 jarig kind je niet interesseren?
Ik kan daar gewoon niet bij, wat je redens ook zijn.
Je moet echt eens die zinnen, die je daar nu gezet hebt, tot je laten doordringen en dan zelf op mijn ‘update’ proberen te antwoorden.

Ik blijf erbij: er is iets goed fout met de maatschappij…

De nieuwste modellen hebben zelf standaard dodehoekscamera’s. En toch zijn die niet altijd voldoende. Ik herinner mij een ongeluk van een aantal jaar geleden (een stuk of 2) van een vrachtwagen die voor een rood licht moest stoppen. Die vrachtwagen was volledig uitgerust met alle infrastructuur die toen bestond om zulke ongelukken te voorkomen. Links en Rechts dodehoeksspiegels, een camera die de hele rechterkant van de vrachtwagen bedekte,… Toen de chauffeur groen licht kreeg vertrok hij, en overreed, jawel een oudere dame. Die dame had met haar fiets de vrachtwagen rechts ingehaald, en was ervoor gaan staan, maar zo dicht bij de vrachtwagen dat de chauffeur het niet kon zien. Een fietser reageert niet zo snel als een nieuwe vrachtwagen en de balans was hetzelfde als deze week in Kortrijk: een overleden fietser en een chauffeur die in zware shock verkeerde en zichzelf steeds de schuld gaf: hij had zogezegd de hele tijd die rechterdodehoeksspiegel in het oog moeten houden, dan had hij haar zien passeren. Maar zeg nu zelf als jij in een auto/vrachtwagen/traktor/… zit jij ook niet de hele tijd in je spiegels te kijken aan een rood ligt. Enkel als je vertrekt alles even checken.

In die “verkeerslessen als 10-jarige” waar je het over hebt hebben wij ook altijd geleerd om nooit te dicht in de buurt van een vrachtwagen te staan, omdat die niet alles ziet, blijf er liever achter, dan loop je geen gevaar. Bovenstaand voorbeeld maakt het wel duidelijk.

Over de media: die schrijven over wat de lezers interesseren. Ik herinner me de eerste keer dat ik las over “dodehoek” in de krant. Dat artikel besloeg twee volledige pagina’s (en de krant was toen nog niet op tabbloid-formaat).

Sinds toen zijn er al zoveel dodehoekongelukken geweest dat “het publiek” zich daar niet meer voor interesseert, dus moeten we met spectaculairder nieuws komen. Zo is het altijd geweest, en volgens mij zal dat niet gauw veranderen. Wat niet wil zeggen dat ik probeer goed te spreken wat ze doen.